Het hoofdbestuur bestond nooit uit de leukste mensen

TeunColumns & verhalen

Ooit studeerde ik geschiedenis. Voor de historici in spe was er een eigen clubje: Kleio. Ik heb clubjes altijd gemeden en werd dus geen lid, maar op zich school er weinig kwaad in: de jongens en meisjes organiseerden feestjes en uitjes en schreven een blaadje vol. Zoals dat gaat.

Een studentenvereniging kan voor de sociaal dwalenden verlichting bieden. Vervelend was wel dat Kleio ook ongevraagd onze belangen behartigde. Daar ontfermde het hoofdbestuur zich over. Dat sprak docenten aan op de inhoud van colleges en de zwaarte van de tentamens en ijverde voor milieumokken.

Het ondraaglijke verdriet van een verliezend kind

TeunColumns & verhalen

Soms begrijp ik die vaders en moeders wel die zichzelf verliezen langs de lijn. Die van pure opwinding de meest schunnige woorden over hun lippen laten komen. Die scheidsrechters uitschelden en hun zoontjes of dochtertjes aanmoedigen de tegenstandertjes een miniem rot­schopje te verkopen. Soms begrijp ik het.

Ik praat het niet goed – tout comprendre is natuurlijk niet meteen ook tout pardonner. Maar toch…

Klagen

TeunColumns & verhalen

‘Moeilijke tijd!’ De biljartbalkale taxichauffeur schreeuwde het uit in een dik accent dat ik niet meteen kon thuisbrengen. Oost-Europees? ‘Moeilijke tijd!’ riep hij nog een keer. De ironie was onmiskenbaar. Bij hem moet je niet aankomen met jammerklachten over het zware leven van Nederlanders in crisistijd. Hier in Nederland had je toch zeker alles?

Nee, dan zijn eigen jeugd. In Armenië, zo bleek. Zijn vader en ooms waren gedood en hij was met zijn moeder, broers en zusjes naar Nederland gevlucht, waar zij aanvankelijk in een tent woonden. Nu rijdt hij op een taxi en woont hij in een tweekamerappartement in Amsterdam-West: ‘Tussen de Turken en achter een moskee. Dat vind ik natuurlijk vreselijk. Ik ben orthodox christelijk.’

Wouter Bos op de kast

TeunColumns & verhalen

‘Wouter Bos heeft al 5 X dezelfde column geschreven. Hij moet wat meer variëren in zijn onderwerpen. #columnles1.’

U weet het misschien niet, maar er woedt op dit moment een klein columnistenoorlogje in ons land. Aanvankelijk tussen een columnist van NRC Handelsblad, Bas Heijne en eentje van de Volkskrant, Wouter Bos, maar inmiddels ook tussen cursiefjesschrijvers van de Volkskrant onderling.

Zondagsradio

TeunGeen categorie

Het is zondagochtend even na achten en plots waan ik mij in de hemel. Boven het Naardermeer schijnt een waterig zonnetje. Ruisende rietkragen, uit moerassen stijgen zwanen op als ware het een luchtvaartreclame, hier schiet een kudde reeën weg, daar cirkelen de zilverreigers hoog boven het aardse gewoel. Aan de einder wuiven de bomen woest heen en weer. Er woedt een flinke storm. Ik ben bij de opnames van Vroege vogels, het programma over natuur en milieu op radio 1 dat al sinds 1978 (!) wordt uitgezonden.

Eén, twee, drie… doping!

TeunColumns & verhalen

‘Eén, twee, drie, heb je het gezien? Fantastisch hè, één, twee, drie!” Sinds dit weekeinde is heel Nederland in de ban van één, twee en drie. Iedereen die het erover heeft, steekt om zijn woorden kracht bij te zetten drie vingers in de lucht, als een kind dat antwoord geeft op de vraag hou oud hij is: zoveel jaar. Hartverwarmend enthousiasme over schaatsen. Eerst was er de vijf kilometer, toen Sven Kramer volgens verwachting de gouden medaille pakte en ook het zilver en brons voor Nederland waren. Later kwam er nog de sprinttriomf overheen: twee broers en een andere Nederlandse jongen.

Journalisten hebben lange tenen

TeunColumns & verhalen

Wij van de pers hebben lange tenen. We nemen iedereen de maat, maar zelf blijven we het liefst buiten schot. Logisch ook, want wij zijn immers objectief, onfeilbaar. Een verzameling journalistieke pausjes.

Zou dat de reden zijn dat ik op mijn columns over mediazaken (voorheen op een wat moeilijker te vinden plek op zaterdag) zo veel meer reacties krijg dan op mijn stukjes over, wat ze noemen, groene onderwerpen die ik de vijf jaar hiervoor schreef? Of vindt u radio, televisie en de bladen werkelijk interessanter en belangrijker dan het milieu?

Op muziekzenders teveel gepraat, op praatzenders te veel muziek

TeunColumns & verhalen

‘En dan nemen we nu even de kranten door. Meneer De Boer, u heeft voor ons meegelezen, wat is u opgevallen?’ ‘Nou, het is toch wel heel erg wat er allemaal in Oekraïne gebeurt…’

En hup, daar volgt weer een obligate analyse. Op zich niet erg, voor het oppervlakkige denkproces moet ook ruimte zijn, maar waarom moet dat op Radio 4? Ik heb mijn wekkerradio nu juist op de klassieke zender afgesteld om ’s ochtends rustig wakker te worden met een fraaie aria of een fijne sonate. Maar alleen muziek op een muziekzender is kennelijk uit den boze (ik heb mij laten vertellen dat de radiobaasjes vinden dat Radio 4 een te oud publiek trekt. Daar vraag je natuurlijk ook om met die al die moeilijke oude muziek. Dus wisselen ze een mazurka af met een luchtig praatje en een nocturne met dat vermaledijde krantenoverzicht).

Een goed format is goud waard

TeunColumns & verhalen

Of het nu om kranten, bladen, radio- of televisieprogramma’s gaat, in alle media wordt er lustig op los geformatteerd. Programma’s, artikelen en zelfs hele tijdschriften voldoen aan een vaste stramien: openen met een licht verteerbaar onderwerp waar ook een beetje om gelachen kan worden, dan iets serieuzers en zwaarders, daarna snel naar de muziek om de luisteraar niet te veel de stuipen op het lijf te jagen (een gemakkelijk in het gehoor liggend hitje uit de jaren ’80 dus) en daarna een vrolijk sportblokje.

Eén communicatieadvies: voorlichters, bemoei je er niet mee

TeunColumns & verhalen

‘Dan moet u toch even contact opnemen met de afdeling communicatie.’ Voor iedere journalist, of hij nu voor krant, radio of televisie werkt, een gevreesd zinnetje. Je was net zo blij dat je de belangrijke man die je wilde spreken zelf aan de lijn had gekregen- met een minieme dosis list en een snufje bedrog was je erin geslaagd je direct te laten doorverbinden- krijg je toch nog die natte washand in het gezicht geslagen.

Die belangrijke man had makkelijk zelf even de paar pregnante vragen kunnen beantwoorden, hij kent nu juist de antwoorden, maar zo gaat dat natuurlijk niet in een professionele organisatie. Terug naar af! Naar de afdeling communicatie, naar de voorlichter. Die zal dan verzoeken of de vraag even op de mail kan. Dat zorgt voor uitstel, vertraging en wellicht zelfs, zo hoopt de communicatiefunctionaris, afstel. De afdeling communicatie is immers net zo min voor communicatie als voorlichting er is om voor te lichten.