Waarom moeten die arme ambtenaren ineens hip zijn?

TeunColumns & verhalen

Heeft u de reclame van Maandag gezien? Arme ambtenaren! Konden ze vroeger in alle rust en luwte hun saaie werk doen tot aan hun pensioen – de spotternijen op feestjes waren de prijs die ze graag betaalden voor de aangename voorspelbaarheid der dagen – nu moet het helemaal anders. Het is tijd voor de ambtenaar 2.0. (Dat hele 2.0 klinkt zo langzamerhand behoorlijk 1.0, trouwens.)

Prinsjesdag oftewel het hollefrasenfestival

TeunColumns & verhalen

Zoals bij alle marketing gaat het niet om de feiten, maar om de beleving van de feiten. Maar deze regering wil zelfs niet garanderen dat dat vertrouwen terugkeert. Verder dan ‘het kan’, komt ze niet. Het kan, maar het kan ook niet. Zeg dan niks.

Er zijn al genoeg producten gericht op mannen

TeunColumns & verhalen

Dames, sorry. Vorige week schoot ik even uit mijn slof; ik kon niet verkroppen dat jullie Optimel mogen drinken en wij niet. Jullie reageerden massaal: weet je wel hoeveel producten er speciaal voor mannen zijn?! Doe daar eens iets aan! Er blijken ‘soaps for men’, ‘smeerkaas voor kerels’ en het sneust is misschien wel de mannensaus van Remia. Ik citeer: ‘We zien al te vaak dat mannen de kinderen naar balletles brengen. Dat kan echt niet meer. Tijd om te laten zien dat er nog echte mannen zijn.’ Hoe gefrustreerd ben je als je je mannelijkheid moet bewijzen door Remiasaus over je barbecueworstje te spuiten?

‘We mogen veel meer uitdragen wat organisaties doen en bereikt hebben’

TeunColumns & verhalen

Ik heb permanent behoefte aan waardering. Ik wil best thuis mijn vuile was in de wasmand gooien, het bed opmaken en de wc-bril omlaag doen na het plassen, maar dan moet mijn vrouw dat op een gegeven moment wel opmerken. En mij complimenteren. Dat gebeurt zelden. Zodra ik echter verzuim iets op te ruimen, krijg ik de wind van voren. Terwijl ik ’s middags stilletjes sta te gebaren naar de door mij geleegde afwasmachine, komt mijn dochter binnen met een fluttekening. Voor mama. Moet je horen hoe die wordt geprezen. Het is niet eerlijk!

Vertrouwen is goed, de Stasi is beter

TeunColumns & verhalen

Heeft u vrienden? Een vrouw? Een man? Kinderen? Heeft u collega’s? Of zelfs mensen die voor u werken en met hun arbeid mede bepalen hoe dik u uw boterhammen kunt beleggen?

Als u een of meer van deze vragen met ja hebt beantwoord, dan dient u vertrouwen te hebben. Dat die vrouw of man u niet belazert, dat die collega’s geen stapels printpapier mee naar huis nemen of bedrijfsgeheimen op Marktplaats aanbieden en dat die kinderen niet stiekem af en toe een euro uit uw portemonnee halen. Om het een beetje gezellig te houden heb je vertrouwen nodig. Dacht ik altijd.

‘Waarom zoeken jullie voor deze functie geen betaalde kracht?’

TeunColumns & verhalen

Onbetaald is het nieuwe betaald. Als ik voor alle verzoeken om ergens gratis (‘Er is helaas geen budget’) een toespraak te houden, een wereldwinkel te openen of een stukje te tikken, betaald zou krijgen, was ik een rijk man. Freelancers wordt gevraagd klussen voor minder dan een habbekrats te doen (‘goed voor je cv’) en zeker stagiairs kun je ongestraft zich het schompes laten werken voor helemaal niks.

‘Spammen’ doen ze bij de Postcodeloterij

TeunColumns & verhalen

Ik houd niet van reclame. Niet op televisie en ook niet op papier. Daarom heb ik een NEE/NEE-sticker boven mijn brievenbus. Toch liggen er regelmatig flutfoldertjes op de mat. In een envelop die geadresseerd is ‘Aan de bewoners van dit adres’. Het is misschien aan de rand van het holle-frase-spectrum, maar wel iets wat ik mij al tijden afvraag: waarom krijg ik reclame als ik duidelijk heb aangegeven dat ik die niet wil.