Mensen willen televisie kijken

TeunColumns & verhalen

Mensen willen televisie kijken. Eigenlijk maakt het niet zo gek veel uit wat ze zien. Als het er maar is en makkelijk is te vinden. Dat is toch wel één van de belangrijkste conclusies van de onfortuinlijke episode met Tarik Z., die met zijn pistool de publieke nieuwsvoorziening enkele uren wist lam te leggen. Ja, ik weet dat het een nepperd was, maar dat was toen hij er een bewaker mee bedreigde en de journaalburelen op liep, nog niet bekend.Lees verder

Weg met de technocratie, leve de politiek!

TeunColumns & verhalen

Ooit geloofde ik kortstondig in de technocratie. Toen ruim twee jaar geleden de PvdA en de VVD besloten samen een kabinet te vormen, was ik gematigd – het blijft tenslotte politiek – enthousiast. Eindelijk zou er in ons land orde op zaken worden gesteld, na een periode van gekissebis tijdens het vermaledijde VVD-CDA-kabinet met gedoogsteun van de PVV.Lees verder

Sport is religie

TeunColumns & verhalen

Sport en religie hebben veel gemeen. Dat wisten we al, maar het bleek eens te meer toen uitmuntend onderzoek van de Volkskrant aantoonde dat ook de Eredivisie ten prooi was gevallen aan matchfixing. Er ging een schok door sportminnend Nederland. Hoe had dit kunnen gebeuren? Er was weliswaar al voor bel-Chinezen gewaarschuwd, maar daar was lacherig over gedaan. Logisch ook; daar vraagt het woord bel-Chinezen om.Lees verder

Het zorgbaantje van Samsom

TeunColumns & verhalen

Je zou Diederik Samsom maar zijn. Wat een hondenbaan heeft die. Terwijl het toch zo lekker begon. Nadat hij zijn doorzichtige dunne haren had laten kortscheren, zich een strak pak met das had laten aanmeten, tussendoor nog even kon schitteren als kerngeleerde tijdens de Fukushimaramp, pronkte met zijn bijbaantje als straatcoach en zijn drammerige maniertjes ergens heel diep in een la had gestopt, was hij bijna de minister-president van Nederland geworden. In de campagne had hij zich waarlijk premierabel getoond. Vooral dat hij weigerde harde beloftes te doen, we leven nu eenmaal in een coalitieland, maakte indruk. Dat hebben we geweten.Lees verder

Ik ben journalist, geen geestelijk werker

TeunColumns & verhalen

In één van mijn allereerste interviews maakte ik het meisje met wie ik sprak aan het huilen. Althans dat vermoedde ik. Nadat het gesprek was afgelopen verdween ze naar de wc en kwam na een – flink – poosje met rooddoorlopen ogen terug. Bevangen door een vreemd soort interviewmachismo was ik best tevreden over dit resultaat – dat is mij nu ook al gelukt! – en hoewel dat natuurlijk kinderachtig en laakbaar is, gaat het daar hier eigenlijk niet over.Lees verder