‘Wie jong is en niet links heeft geen hart, wie oud is en niet rechts heeft geen verstand.’ Ik zou bijna op z’n dominee Gremdaats willen zeggen: Kent u die uitdrukking? Hij wordt meestal schamper lachend gebruikt door een – inderdaad – ouder persoon, meestal een man, om zich teweer te stellen tegen de bespiegelingen en beschuldigingen van een representant van een jongere generatie. Zeg: een financieel geslaagde vader op het verjaardagsfeestje van zijn idealistische, studerende zoon.
Waarom zijn debatten op tv nooit debatten?
Dat was wat hè, dat lijsttrekkersdebat voor de Eerste Kamer. De vriendelijke presentator van College Tour en de strenge dame met de krulletjes van de Haagse politiek proefden de nieren – zo noemen ze dat toch op het Binnenhof? – van de lijsttrekkers van de Eerste Kamer.
Weg met de technocratie, leve de politiek!
Ooit geloofde ik kortstondig in de technocratie. Toen ruim twee jaar geleden de PvdA en de VVD besloten samen een kabinet te vormen, was ik gematigd – het blijft tenslotte politiek – enthousiast. Eindelijk zou er in ons land orde op zaken worden gesteld, na een periode van gekissebis tijdens het vermaledijde VVD-CDA-kabinet met gedoogsteun van de PVV.
Het zorgbaantje van Samsom
Je zou Diederik Samsom maar zijn. Wat een hondenbaan heeft die. Terwijl het toch zo lekker begon. Nadat hij zijn doorzichtige dunne haren had laten kortscheren, zich een strak pak met das had laten aanmeten, tussendoor nog even kon schitteren als kerngeleerde tijdens de Fukushimaramp, pronkte met zijn bijbaantje als straatcoach en zijn drammerige maniertjes ergens heel diep in een la had gestopt, was hij bijna de minister-president van Nederland geworden. In de campagne had hij zich waarlijk premierabel getoond. Vooral dat hij weigerde harde beloftes te doen, we leven nu eenmaal in een coalitieland, maakte indruk. Dat hebben we geweten.
De Van Miltenburg rules
Dat hebben wij weer: een parlement dat bang is voor het volk. Of in elk geval voor de journalisten die het volk informeren over wat het uitspookt.
Het is ongelooflijk wat er allemaal gebeurt in de EU
In Hongarije, wordt de stijl van Poetin door premier Viktor Orbán als inspiratiebron gezien en gekopieerd.
Timmermans en de stofzuigers
Het is nog geen dag bekend dat Frans Timmermans eurocommissaris gaat worden, en niet zo maar eentje maar een super-eurocommissaris, en ik ben al teleurgesteld in hem.
Sociaal leenstelsel
Allereerst: hulde voor de bedenker van de term sociaal leenstelsel. Een leenstelsel op zich moge dan een wangedrocht zijn, tegen een leenstelsel dat sociaal is, kun je met goed fatsoen geen bezwaar hebben.
Europese Verkiezingen
Bent u ook zo blij dat de campagne voor de Europese verkiezingen voorbij is? Of had u niet eens in de gaten dat die begonnen was? Ik kan het u nauwelijks kwalijk nemen. Want wat was het een lamlendige toestand.
Sinds onze politici de straat op moesten om kiezers te winnen voor het referendum over de Europese grondwet (Gerrit Zalm: ‘Ik ga niet folderen, hoor!’), heb ik niet meer zo weinig animo bij onze politici gezien om hun boodschap uit te dragen. Ze reisden wel het land door en lieten zich af een toe met een lachende baby (Wilders) of huilende (Rutte) op de foto zetten, maar tot een wervende tekst over de aanstaande verkiezingen en de rol van de eigen partij daarin, kwam het nauwelijks.
Wie knap is krijgt stemmen
Dat Lodewijk Asscher een bril is gaan dragen, is een meesterzet. Dat had ik niet meteen door. Want laten we eerlijk zijn: de jeune premier, ik bedoel minister, wordt niet bepaald knapper van de zwartgerande jampotglaasjes op zijn neus. Zijn ogen worden er oogjes van en Asscher wordt er, zoals wij dat vroeger noemden, een stuudje van. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Zou je denken.